W październiku wysłałem swoje zgłoszenie do uczestnictwa w Akademiii Politycznej w Berlinie zorganizowanej przez niemiecką fundację Konrada Adenauera. Wymagania: napisanie eseju na temat ˝Perspektywy poprawy stosunków polsko-niemieckich˝, moje CV oraz list motywacyjny. Po około trzech tygodniach okazało się, że jestem ˝wybrańcem˝: jedną z dwunastu osób z całej Polski, które zakwalifikowały się do wyjazdu na Akademię. Oprócz mnie w gronie szczęśliwców znalazł się nasz kolega z gdańskiego koła Młodych Demokratów Piotr Borawski.

Przejdź do galerii zdjęć

    Wspólnie z Piotrem wyjechaliśmy z Gdańska do Warszawy 27.listopada wczesnym rankiem. Z resztą grupy spotkaliśmy się na lotnisku. Byli wśród nich młodzi ludzie reprezentujący różne ugrupowania polityczne. Nie było to jednakże dla nas najmniejszą przeszkodą do nawiązania wzajemnych kontaktów. Po przylocie do Berlina zostaliśmy zaszokowani po raz pierwszy - zakwaterowano nas w jednym z najdroższych berlińskich hoteli, położonym zaledwie 200 metrów od Podsdamer Platz, głównego placu niemieckiej stolicy. Po wspólnej kolacji w hotelowej restauracji rozpoczeliśmy nieformalną intergację grupy w pobliskim pubie, gdzie pomimo zmęczenia podróżą siedzieliśmy do późnych godzin nocnych.

    Pierwszy ˝roboczy˝ dzień Akademii rozpoczęliśmy od zwiedzania niemieckiej stolicy z polskojęzycznym przewodnikiem. Następnie udaliśmy się do siedziby fundacji Konrada Adenauera, gdzie zjedliśmy obiad i odbyliśmy rozmowy z pracowniczkami fundacji Gabriele Baumann oraz dr Violą Neu. Dowiedzieliśmy się jakie są cele i zadania organizacji, w jaki sposób ona działa oraz jak rozwija współpracę międzynarodową. W osłupienie wprawiła nas kwota, jaką w ramach budżetu dysponuje Konrad Adenauer Stiftung (120 milionów euro rocznie!). Po południu udaliśmy się do Niemieckiego Muzeum Historycznego, gdzie obejrzeliśmy wystawę stałą. Kolację zjedliśmy z członkiem zarządu federalnego Niemieckiej Unii Młodych (Junge Union) Florianem Drachem. Opowiedział on nam w jaki sposób działa ta organizacja. W osłupienie wprawiły nas fundusze, jakimi ona dysponuje. Nie pamiętam dokładnie ile one wynosiły, w każdym bądź razie na szczeblach landowych były to setki tysięcy euro. Gdybyśmy my mieli takie możliwości!

    Drugi dzień rozpoczeliśmy wizytą w Miejscu Pamięci Narodowej Niemieckiego Ruchu Oporu. Niestety nie mieliśmy wystarczająco dużo czasu na obejście jej w całości. Następnie udaliśmy się do Bundesratu, czyli jednej z dwóch izb niemieckiego parlamentu. Jako nieliczni zostaliśmy wpuszczeni na główną salę obrad. Poczęstowano nas kawą i obdarowano licznymi gadżetami. Po południu udaliśmy się do drugiej izby parlamentu czyli do Bundestagu, a następnie do Instytutu Polskiego, gdzie odbyliśmy rozmowę z jego dyrektorem Tomaszem Dąbrowskim. Opowiadał on nam o licznych pomysłach na działanie Instytutu i promocję Polski, niestety nierealnych z powodu bardzo skromnych środków przeznaczanych na jego działanie z budżetu naszego kraju.

    Następnego dnia wizytowaliśmy Urząd Kanclerza Niemiec, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, oraz centralę CDU, jednej z głównych niemieckich partii. Wszędzie rozmawialiśmy o współpracy między naszymi krajami. Wielkie wrażenie wywarły na nas budynki rządowe - nowe, przestronne i niezwykle ciekawe pod względem architektonicznym. Wieczorem udaliśmy się do polskiej ambasady, gdzie rozmawialiśmy z radcą ambasady Wojciechem Pomianowskim na temat znaczenia i roli polskiej ambasady w kształtowaniu stosunków polsko-niemieckich. Dość nietypowa jest jej lokalizacja - w dzielnicy willowej, w domu ambasadora. Powodem tej kuriozalnej sytuacji jest fakt, iż właściwy budynek naszej ambasaby, znajdujący się tuż obok Bramy Brandenburskiej i ambasad światowych mocarstw, jest od wielu lat nieczynny z powodu fatalnego stanu technicznego! Kolejne rządy naszego kraju nie potrafią sobie poradzić z tą wstydliwą sytuacją... Kolację zjedliśmy z Janem Sijbrandij, przewodniczącym zarządu RCDS (Koła Chrześcijansko-Demokratycznych Studentów) oraz z członkami zarządu tejże organizacji. O luźnej atmosferze tego spotkania może świadczyć rachunek za sam alkohol na kwotę 600 euro:)

    W czwartek nastąpił najbardziej przez nas oczekiwany punkt programu: spotkanie z przewodniczącą Związku Wypędzonych i posłanką Bundestagu Eriką Steinbach. Spotkanie miało miejsce w budynku Miniesterstwa Spraw Zagranicznych. Przebiegło ono w niezwykle napiętej atmosferze. Okazało się, ze pani Steinbach rzeczywiście jest taka, jaką przedstawiają ją polskie media, czyli osobą dogłębnie przekonaną, że wina za powojenne przesiedlenia nie spoczywa na Niemcach i że należy dokonać rewizji tamtych wydarzeń. Na większość z naszych pytań nie udzielała precyzyjnych odpowiedzi. Z rozmów prowadzonych w czasie trwania całej Akademii z ludźmi mieszkającymi w Niemczech dowiedzialiśmy się, że w RFN jest ona osobą praktycznie nieznaną i nie mającą wpływu na opinię publiczną. Więc chyba jednak nasze media zwracają zbyt wielką uwagę na jej wypowiedzi i nie do końca trafnie przedstawiają ją jako osobę mającą znaczny wpływ na nasze wzajemne stosunki. Obiad zjedliśmy w towarzystwie Katheriny Reiche, przewodniczącą frakcji CDU/CSU, po czym udaliśmy się pod pomnik Wymordowanych Żydów Europy. Jest to pomnik bardzo nietypowy: nie jest to rzeźba, a spory obszar pokryty ponad dwoma tysiącami betonowych bloków poukładanych w regularne linie tworzące ścieżki. Celem projetanta było stworzenie czegoś nietypowego, skłaniającego do spaceru i refleksji. Będąc pod wrażeniem tej budowli udaliśmy się do znajdującego się w jej podziemiach muzem.

    Piątkowe przedpołudnie spędziliśmy na dwóch ciekawych rozmowach. Pierwsza, z wiceprzewodniczącym polsko-niemieckiej grupy parlamentarnej Georgiem Schirmbeckiem objeła zagadnienia współpracy pomiędzy parlamentami Polski i Niemiec. Kolejną było spotkanie z korespondentem PAPu w Belinie panem Jackiem Lepiarzem na temat roli prasy w stosunkach polsko-niemieckich. Po południu udaliśmy się do Poczdamu, gdzie zwiedziliśmy stare miasto oraz pałac Cecilienhof, w którym odbyła się konferencja poczdamska w roku 1945. Wieczorem udaliśmy się całą grupą do Kulturbrauerei, berlińskiego centrum imprezowego. Tej nocy zaliczyliśmy 5 parkietów, a do hotelu wróciliśmy o szóstej rano:)

    Sobota - czyli dzień wyjazdu - mineła nam na ostatnim spacerze po Berlinie i zakupach na głównej berlińskiej ulicy handlowej Kudamm. Późnym wieczorem wróciliśmy do Warszawy.

    Akademia Polityczna Konrada Adenauera była dla mnie niezapomnianym przeżyciem. Spotkałem wielu ciekawych ludzi, zapoznałem się z różnymi aspektami i spojrzeniami na zagadnienie stosunków polsko-niemieckich, a także zwiedziłem niezwykle interesujące miasto jakim jest Berlin. Wielkie słowa pochwały należą się organizatorom, którzy zapełnili nam całkowicie czas bardzo interesującymi spotkaniami, umożliwili nam poznanie kultury i historii swojego kraju, a także przez cały pobyt zapewnili opiękę oraz tłumacza.

Program szkolenia